I don’t know if this is still right. Everytime that I am asking for help neither of them replies. On the other side, I never did the same. I’m always available, and I feel so sad with that. Why can’t I be like them? Or why can’t they be like me?

The downside of being helpful is that people abuse your kindness.

Getting sad all of a sudden. Why am i so emotional these past few days?

R

(Originally written several months ago.)

Im trying to fix things between you and me. I know you’re facing challenges right now, that’s the reason why I keep on bugging you. I want you to feel comfortable with me. I want to be the person who gives you advice, I want to be the person you need whenever you feel sad. I want you to be aware of my existence, even if it means you’ll just call me whenever you’re alone or whenever you’re in need of someone to talk to.

I want to help you get over that fear of yours.

I want you to live happily.
I want you to have fun.

I’m asking you not to think of ways on how to end your life. It’ll kill me if I experience this twice. I’ve been a victim of this four years ago.

I wouldn’t bear losing one more important person in my life.

:(

Hanggang ngayon pala siya padin.
Ayoko na mag backread. Ang sakit sa mata.

Paano ba malalaman na…

Kapag inisip ba kita at napangiti ako unconsciously ibig sabihin ‘non inlove ako sa’yo?

Kapag gumagawa ba ako ng paraan para lang makausap ka at mapansin mo ako ibig sabihin ‘non inlove ako sa’yo?

Kapag parati ka’ng hinahanap ng mga mata ko ibig sabihin ‘non inlove ako sa’yo?

Kapag ba gustong-gusto ko’ng titigan ang mukha mo at lahat ng bagay napapansin ko ibig sabihin ‘non inlove ako sa’yo?

Pati ako sa sarili ko hindi ko rin maintindihan. Minsan umaayaw nalang ako pero kapag nakikita kita parang may tumutulak sakin na magustuhan ka ulit. Hindi ka “gwapo”, pero iba yung aura mo. Para ka’ng maliwanag na araw sa isang madilim na lugar. Napukaw mo ang atensyon ko, at hanggang ngayon naka imprenta ka parin sa utak ko.

Ang gulo. Ikaw ba, ano ba ako sa’yo?

;

Hindi ako galit. Tingin ko pinapalipas ko lang yung sama ng loob ko sa’yo.

Kinuwento ko. Inintindi mo ba?
Alam mo nang masakit, ginawa mo pa.
Para namang di ko kinuwento sayo
Para namang di ka nagbigay ng komento

May pasabi sabi ka pa’ng “kung ako s’ya di ko gagawin yun”
Asan na kaya yun ngayon?

Alam mo ba’ng  ganyan din s’ya.
Nung nasanay na ako tsaka biglang nawala.
Nakakasakit ka na.
Hindi naman porket hindi ako ganun ka-showy sayo, aayaw ka na.

Sana hindi mo na ako kinausap.
Sana hindi mo na ako pinuyat
Edi sana hindi ako nalulungkot
Edi sana hindi ka naguguluhan
Edi sana hindi ka nagulat kung bakit ako nagkakaganito

Pasensya na, di mo yata ako naiintindihan
Magulo kasi talaga utak ko e.
Di ko nga alam kung ba’t patuloy ko pa’ng hinahanap presensya mo

Tsaka wag ka nga’ng umastang ikaw lagi ang nasasaktan
Wag ka’ng umastang lagi kang iniiwan
Wag ka’ng umasta na akala mo laging ikaw ang talunan.

Di ka naman siguro tanga para di malaman na ako’y iyo’ng nasaktan

image

Tagal ko na to’ng na-screenshot. Ngayon ko nalang ulit nakita. Nung una di ko rin mapinpont yung sense ng pagse-save ko sa picture na ‘to. Tas naalala ko eto nga pala yung part sa libro na ‘ikinaluha ko’. Simple lang kasi. Puno ng emosyon. Alam mo yun? Ramdam eh. Hahahahays.

Iykwim

(Ang mga kaibigan ni Mama Susan, Bob Ong.)